Toen ik laatst met de trein naar het werk spoorde viel mijn oog op een verkreukelde metro, achteloos achtergelaten op een van de treinzitjes. Op de voorpagina een foto, getiteld ‘Hill of shame’. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Even maar, want bij het lezen van het artikel bekroop mij een beklemmend en ongemakkelijk gevoel. Ik las de tekst opnieuw. Wou ik dit eigenlijk wel weten?
Parash Hill is een natuurreservaat in het zuiden van Israël. De heuvel nabij de stad Sderot biedt er een wondermooi panorama over Gaza-stad en de Middellandse Zee. Maar tijdens de recente oorlog in Gaza trokken massa’s Israëli’s ernaar toe met de picknickmand, verrekijkers, zoomlenzen en fototoestellen om maar niets te missen van de Israëlische bombardementen op de Gazastrook. Een nieuw pervers soort ramptoerisme. Die foto in de krant liet me dagenlang niet meer los.
Op 19 januari 2009 zapte ik mij toevallig in het programma Phara, waar net een debat begon over de oorlog in Gaza met Ramsey Nasr, prof. Rik Coolsaet en Michael Freilich. Die mijnheer Freilich ken ik intussen. Hij wordt tegenwoordig wel eens vaker ten tonele gevoerd als de Joodse gemeenschap in dit land iets kwijt wil. De man was enkele maanden geleden ook al te zien in Phara. Om toen te komen vertellen waarom Jeroen Meus zijn ‘forel in botersaus’ niet mocht uitgezonden worden op tv. Omdat het niet fatsoenlijk was, zo vertelde Freilich ons, mét uitgestoken vingertje. Ik deelde zijn mening niet.
Ik had dan ook heel graag willen weten wat mijnheer Freilich vond van dit nieuw soort ramptoerisme, uitgevonden in Israël. Ik had hem graag gevraagd wat zijn mening was over Parash Hill, waar het ‘fatsoen’ van Israël naartoe was en of dit niet oneindig veel 'onfatsoenlijker' was dan het uitzenden van een betwistbaar kookprogramma. Maar dit soort vragen kwamen er niet. In plaats daarvan mocht Freilich voor televisiekijkend Vlaanderen even staan zwaaien met twee foto’s van gewapende Palestijnse kinderen. Een zielige poging om de recente afslachting te rechtvaardigen van meer dan duizend Palestijnen, waaronder honderden kinderen. En alsof dat niet genoeg was noemde Freilich het Palestijnse volk ook nog eens in één adem met Al Qaida, wat een verontwaardigde reactie opleverde van prof. Rik Coolsaet. De verontwaardiging van Rik Coolsaet en van Ramsey Nasr was ook de mijne. Mijnheer Freilich, ik hoop u alvast voor een hele tijd niet meer tegen te komen bij het zappen op tv.
Parash Hill is een natuurreservaat in het zuiden van Israël. De heuvel nabij de stad Sderot biedt er een wondermooi panorama over Gaza-stad en de Middellandse Zee. Maar tijdens de recente oorlog in Gaza trokken massa’s Israëli’s ernaar toe met de picknickmand, verrekijkers, zoomlenzen en fototoestellen om maar niets te missen van de Israëlische bombardementen op de Gazastrook. Een nieuw pervers soort ramptoerisme. Die foto in de krant liet me dagenlang niet meer los.
Op 19 januari 2009 zapte ik mij toevallig in het programma Phara, waar net een debat begon over de oorlog in Gaza met Ramsey Nasr, prof. Rik Coolsaet en Michael Freilich. Die mijnheer Freilich ken ik intussen. Hij wordt tegenwoordig wel eens vaker ten tonele gevoerd als de Joodse gemeenschap in dit land iets kwijt wil. De man was enkele maanden geleden ook al te zien in Phara. Om toen te komen vertellen waarom Jeroen Meus zijn ‘forel in botersaus’ niet mocht uitgezonden worden op tv. Omdat het niet fatsoenlijk was, zo vertelde Freilich ons, mét uitgestoken vingertje. Ik deelde zijn mening niet.
Ik had dan ook heel graag willen weten wat mijnheer Freilich vond van dit nieuw soort ramptoerisme, uitgevonden in Israël. Ik had hem graag gevraagd wat zijn mening was over Parash Hill, waar het ‘fatsoen’ van Israël naartoe was en of dit niet oneindig veel 'onfatsoenlijker' was dan het uitzenden van een betwistbaar kookprogramma. Maar dit soort vragen kwamen er niet. In plaats daarvan mocht Freilich voor televisiekijkend Vlaanderen even staan zwaaien met twee foto’s van gewapende Palestijnse kinderen. Een zielige poging om de recente afslachting te rechtvaardigen van meer dan duizend Palestijnen, waaronder honderden kinderen. En alsof dat niet genoeg was noemde Freilich het Palestijnse volk ook nog eens in één adem met Al Qaida, wat een verontwaardigde reactie opleverde van prof. Rik Coolsaet. De verontwaardiging van Rik Coolsaet en van Ramsey Nasr was ook de mijne. Mijnheer Freilich, ik hoop u alvast voor een hele tijd niet meer tegen te komen bij het zappen op tv.
0 reacties:
Een reactie plaatsen