Er zijn nauwelijks woorden van lof voor wat piloot Chesley B. 'Sully' Sullenberger realiseerde op 15 januari 2009. Hij zette een Airbus A320 tijdens een noodlanding neer in de rivier Hudson en redde daarmee het leven van de 155 inzittenden. De beelden van de landing gingen de wereld rond en de man werd een held. Ik heb de beelden meermaals zitten bekijken op het Internet. Maar meer nog dan die beelden maakten vooral de geluidsfragmenten - die recent werden vrijgegeven - veel indruk op mij. Je hoort er een ijzingwekkend kalme piloot Sullenberger het probleem van de uitvallende motoren rapporteren en vervolgens zeggen dat hij de landingsbaan niet meer haalt: “we gaan landen in de Hudson”. Geen paniekerige 'We're Going Down' of 'Mayday Mayday', neen, gewoon een kalme mededeling dat hij het vliegtuig ging neerzetten in de Hudson. En dat deed hij ook.
Het verbaasde mij ook niets om naderhand te lezen dat deze man zijn carrière begon als gevechtspiloot bij de United States Air Force en dat hij na 40 jaar nog steeds zijn “checks” volgens het boekje uitvoert. Dit sluit goed aan bij wat ik laatst las in het boek The Unthinkable geschreven door Amanda Ripley. Zij schrijft ondermeer: “een overweldigend aantal van mensen die rampen overleven zijn legerveteranen. Keiharde fysieke training pept je zelfvertrouwen op, en zorgt ervoor dat je zelfs in de meest onmogelijke situaties nog altijd gelooft dat je je er wel uit zal weten te vechten.”
Het verbaasde mij ook niets om naderhand te lezen dat deze man zijn carrière begon als gevechtspiloot bij de United States Air Force en dat hij na 40 jaar nog steeds zijn “checks” volgens het boekje uitvoert. Dit sluit goed aan bij wat ik laatst las in het boek The Unthinkable geschreven door Amanda Ripley. Zij schrijft ondermeer: “een overweldigend aantal van mensen die rampen overleven zijn legerveteranen. Keiharde fysieke training pept je zelfvertrouwen op, en zorgt ervoor dat je zelfs in de meest onmogelijke situaties nog altijd gelooft dat je je er wel uit zal weten te vechten.”
