Toen ik vrijdagavond in de wagen stapte, op weg naar een kendo training, hoorde ik het nieuws op de radio. Willy DeVille was overleden... Ik moest even slikken. Ik wist helemaal niet dat hij ziek was en ik keek er al een tijdje naar uit om nog eens een concert van hem mee te maken. Laatst reed ik nog op zijn muziek naar Frankrijk, richting vakantie.
Willy DeVille dood? Mijn gedachten dwaalden af... ondermeer naar die ene avond, lang geleden in Leuven, toen ik tijdens een fuif in de fakbar van Letteren plots een liedje hoorde... Toen ik de dj van dienst naar de song vroeg duwde hij mij de cd 'backstreets of desire' in de handen. De muziek van DeVille is vanaf dan altijd een beetje een metgezel geweest, in goede en minder goede dagen.
In 1996 stond DeVille op het podium van het cactusfestival en ik voor het eerst in de menigte. Het schitterende optreden van toen, de rozen rond de standaard van zijn microfoon, de punkmuziek doorweekt met latin, blues en country... het zou me nooit meer loslaten.
May you rest in peace, William Borsey.
